Пантуркизми Тошканд, ё узбакосентризм

 Ончуноне ишора гардид, барои пантуркистон аз худ донистани марзу бумҳову шаҳрҳо, шахсиятҳои барҷастаи илму адаби бостони мардуми ориёитабор ва ҳатто вожаву ибороти хоси забонҳои ҳиндуаврупоӣ, минҷумла форсӣ як амри маъмулӣ мебошад. Дар ин «ҳунар» пантуркистони узбакгаро метавон гуфт хеле дасти боло доранд. Пантуркистони Узбакистон, ки табъан аз тарафи мақомоти босалоҳият ҷонибдорӣ мешаванд, солҳост ба мардуми кишварашон талқин намудаанд, ки офаридаҳои ноёби навобиғи илму адаби дарӣ, чун Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Берунӣ, Дақиқӣ, Ибни Сино ва дигарон обишхӯри фарҳанги туркон будаанд. Ба хотири пахши ин барсохтаҳо дар миёни афроди ноогоҳ, дар сомонаҳои интернетии «Сентразия ру» ва «Фергана ру», таҳти унвони «Великие люди Узбекистана», яъне шахсиятҳои бузурги Узбакистон, мақолаҳои бешумор ба интишор расондаанд. Олимнамоёни пантуркисти Узбакистон, ҳангоме ки дар мақолаҳои худ аз гузаштаи торихӣ, забону адабиёт ва фарҳанги Осиёи Миёна сухан мегӯянд, аз овардани вожаи «тоҷик» ниҳоят парҳез мекунанд. Гузаштаи халқиятҳои то ҳамлаи Чингизхон дар сарзамини Вароруд сукунат доштаро, ҳамчун ақвоми иронинажод комилан инкор мекунанд. Қобили таваҷҷӯҳ аст, ки пантуркистони узбак, чанде пеш саъй мекарданд, ки дар мавриди пайвастагии худ бо муғулҳо ва Чингизхон садо баланд накунанд. (Гарчанде дар тамоми луғатҳои муътабар, аз ҷумла «Uиёс-ул-луғот», «Бурҳони қотеъ» ва ғайра омадааст, ки «узбак қавме аз муғулҳо аст»). Аммо имрӯз, ки намоди (символи) миллии худ Темурлангро донистаанд, аз пайванди генеалогии худ бо Чингизхон бо ифтихор гап мезананд. Чуноне ки торихшиноси каҷандеши казоиашон, Гога Аброрович Ҳидоятов дар яке аз каҷнигориҳои худ ба истилоҳ ба як тир ду фохта зада, торихи Варорудро хостааст саросар туркиву муғулӣ бознавис намояд. Назар ба ҳарзаофаринии ӯ Чингизхон, пеш аз ҷон ба ҷаббор супоридан, ҳанӯз соли 1227 империяи худро миёни чор фарзандаш тақсим намуда, ба писари дуввумаш Чағатой, Осиёи Марказиро, аз Тиёншон то савоҳили рӯди Омӯ васият кардааст. «Чингизхон, — менависад муаллиф, ба Чағатой 4000 лашкарӣ дод, зеро медонист, ки дар Осиёи Миёна, бо аҳолии маҳаллӣ ӯ  ба душвориҳо дучор намеояд, бад – он сабаб, ки мардуми ин сарзамин пурраву саросар туркҳо буданд. Баробари ба Осиёи Миёна расидан, қунғуротҳоро дар Хоразм ҷойгир кард…» (Г. Хидоятов «Чагатай и Могулистан») 

Ҳамон  тавре, ки дар пеш низ ишора шуд, Ҳидоятови парешонмағз, мисли соири пантуркистони ақлхӯрда як фикрро рӯи саҳифа ба қалам оварда чанд сатре пас, бинобар бепояву бемоя буданаш, онро ноогоҳона бо қалами худ инкор мекунад. «Пеш аз ҳама, — дар идомаи фикри боло, менависад Ҳидоятов онҳо, яъне Чағатой ва Маҳмуди Ялавоч барои дар миёни ақвоми бумӣ ҷо кардани қабоили туркии бо Чингиз омада, корҳои азимеро ба анҷом доданд. Барлосҳоро дар Қашқадарё, ҷалоирҳоро дар Хуҷанд, нуқӯзҳоро дар савоҳили рӯди Омӯ, найманҳоро дар водии Фарғона ва ғайра.» Он гуна ки аз навиштаи худи пантуркист пайдост, то  омадани Чингизу Чағатой дар ин сарзамин сирф ғайритуркон зиндагӣ мекарданд ва табъан, пас аз кушту кушторҳои дар торих маълум, ин заминҳоро истилогарони турку муғул забт намуданд. Тавре аз пажӯҳишҳои пурарзиши донишманди донои тоҷик, зиндаёд Ҳ.Назаров ҳама огоҳанд, Чингиз ба писараш дастур додааст, ки дар сарзамини Осиёи Миёна тоҷикон маскан доранд ва мутеъ сохтани ин мамлакат вобаста ба иродаи ту аст, ки набояд аз тифли гаҳвора, то ба пири барҷомондаи ин қавм тараҳҳум дошт ва бояд ҳамаро ба хок яксон сохт. Ва чингизиён чунин ҳам карданд. Назар ба ҷусторе ки торихшиноси пуркори тоҷик, Н.Амиршоҳӣ доранд, чингизиҳо танҳо дар хиттаи тоҷикнишин 10 миллион одамонро ба қатл расондаанд. Аз ҷумла дар Нишопур 1 747 000, Марв 1 300 000, Урганҷ 1 200 000, Ҳирот 1 600 000, Балх 200 000 ва ғайра.

            Пиромуни зиндагиву ҷиноёти Темурланг низ навиштори зиёдеро аз саҳафоти ҳафтаномаҳо мутолиа намуда будем. Инҷониб низ бо унвони «Темури ланг узбак набуд»(ҳафтаномаи «Тоҷикистон»), мақолае интишор намуда, ановини ҳафт пушти ин каллахӯрро сабт намуда будам. Аммо дар он навиштор фурсат набуд аз афсонаи бофтаи пантуркистон, дар мавриди рабт доштани номи Темур ба оёти Қуръон ёдовар шавам. Аз рӯи афсонаи мазкур, гӯё Темурланг дар ҳолномаи худ зикр карда будааст, ки пас аз таваллуди ӯ падар бо модараш назди шайхи машҳур Шамсиддин рафта барояш ба ин муносибат «севанчилик» (тӯхфа) бурданд. Вақте ки онҳо ба кулбаи шайх ворид шуданд, диданд шайх рӯ ба китоби «Қуръон» оварда гуфтааст, ки дар ояи 67 дар бораи зуҳури «такондиҳандаи замин» гуфтаҳо сабт аст ва таркиби «такондиҳандаи замин» дар забони арабӣ бо як калимаи «теемури» омадааст. Шайх аз ҳадафи омадани мо огоҳ шуда, бори дигар чашм ба саҳафоти «Қуръон» бурда, нидо баровард: «мо писари туро Темур ном мениҳем, яъне такондеҳи замин…» Аз заболадони (ахлотдони) торих ошкор аст, ки ҳамаи ҷаҳонгирони рӯи замин, ба шумули Чингизу Маҳмуди Сабуктегину Наполеону Ҳитлер кӯшидаанд ҷиноёти хунини хешро, бо пардаи бовариҳои динӣ ва ватанпарварӣ рупӯш кунанд ва ҷои шак нест, ки Темури ҷиноятпеша низ хостааст кушту кушторҳову аз сари одамон манораҳо барпо карданҳояшро дар оёти «Қуръон»-и маҷид нуктае ёбад. (Аммо дар ояи 67 китоби муқаддас сабт аст калимаи «тамуур» ва онро маънии луғавӣ «изтироб», «ташвиш» аст. Воқеан, хушкандешони мазҳабии Тоҷикистон низ гаҳе Темури лангро «ҳазрат» ном мебаранд.) Пантуркистони Узбакистон на танҳо дар саҳифаҳои рӯзномаҳову сомонаҳои интернетӣ, балки дар асарҳои пурҳаҷмашон талош варзидаанд, ки Исмоили Сомониро турктабор ба намоиш гузоранд. Чун ба пешдовариҳои таасубомези туркгароён, дар бораи ба туркон таалуқ доштани гузаштагони сомониён, донишманди тавонои тоҷик, Ҳазрат Сабоҳӣ (ҳамдарси нигорандаи ин сатрҳо, ки ҳоло муқими Ирон аст) бо далоили воқеан илмӣ, посухҳои мантиқӣ дода буданд, гумон мекунам дигар ниёз ба гуфтан надорад. (Ҳазрат Сабоҳӣ, «Правда о сомонидах» — Ҳақиқат дар бораи сомониён, сентразия.ру, 10.02.2007). Аммо бинобар он ки дар сомонаҳои интернетӣ чандин мақолаҳои дигар, пиромуни решаёбии Исмоили Сомонӣ аз симои торихии Баҳроми Чӯбина ахиран интишор шуда, вайро аз ашоир ва қабоили турк бозгӯ кардаанд, ёдоварӣ ва афзудани ин нуктаҳо лозим дониста шудаанд.  Олимнамоёни туркгарои Узбакистон, минҷумла Тухтамиш Турсунбоев бо шеваи нигориши пантуркистӣ, мадорики дар китоби «Осор-ул-боқия»-и Абӯрайҳон Берунӣ, Ибни Хавқал ва як идда уламои аъломи қадимро таҳриф намуда, талош варзидааст, ки Баҳроми Чӯбинаро аз табори турк ҷилвагар намояд. Бар ин ҳадаф, ҳангоми сабти шаҷараи Сомонӣ ба сурати «Аҳмад бини Асад бини Сомон, бини Жасман бини Тогмач бини Нушард бини Баҳром бини Баҳром Ҷашнаш», огоҳона исмҳои Ҷосимонро ба Жасман, Тағмочро-Тогмач, Нуширдро-Нушард, Ҷӯшношро-Джашнаш, ба гунаи туркӣ барсохтаанд, вале дар  рухдоди торихие, ки Баҳроми Чӯбина бо дасти худ сарлашкари туркҳо, Соваро кушта, ҳамлагарони туркро торумор ва рӯ ба гурез ниҳода, Иронро аз ҳамлаи дутарафаи туркҳову румиҳо наҷот бахшида буд, сухане намеоваранд. Ишон ҳамчунон тахаллуси Баҳром «чӯбин», ё «чӯбина»-ро ба гунаи туркӣ тафсир намуда, хостанд истинбот намоянд, ки вожаи тахаллус шудаи «чӯбин», калкаи (тарҷумаи таҳтуллафзии) калимаи туркии «қарға» (қар-қар), ба маънии зоғи сиёҳ аст. Равшан аст, ки чунин этимологияҷӯӣ (торихи калима) омиёна мебошад, гузашта аз ин аблаҳона аст. Доноёни забон ҳанӯз то пайдоиши пантуркизм дар луғатҳои гаронарзиш, аз ҷумла дар «Бурҳони қотеъ», «Фарҳанги ҷаҳонгирӣ», «Фарҳанги Умед», «Луғатномаи Деҳхудо», ба таҳқиқ дарёфта сабт намудаанд, ки вожаи «чӯбин», «чӯбина» ва «чӯбинак»-ро маънӣ паррандаи саҳроӣ, шабеҳи мурғи хонагӣ, мурғи дарёӣ бо гардани баланд ва поҳои дароз, корвонак низ гӯянд. Ҳамчунон лақаби Баҳроми Чӯбин. Чун Баҳром марди дарозқаду лоғарандом буд, бинобар шабоҳаташ бо мурғи дарёӣ, бо гардани баланд ва поҳои дароз, лақаби «чӯбина»-ро ба ӯ илқо кардаанд. Донишманди тавонои Ирон, доктор Иноятулло Ризо дар мавриди авлодони Баҳроми Чӯбина чунин далелҳои мустанаде доранд, ки гумон мекунам барои исботи дурӯғ будани иддаои олимнамоёни Узбакистон ниёз ба овардани мадорики дигар дида намешавад: «Баъзе аз муаррихон кӯшидаанд вуҷуди бозмондагони Баҳроми Чӯбинаро  дар Осиёи Миёна чун бозмондагони қабилаҳои мушобеҳи қабоили турк вонамуд кунанд ва ононро бахше аз «ийли» туркон бидонанд. Ин андеша саропо хато ва аз реша нодуруст аст. Дар бораи бозмондагони Баҳроми Чӯбина бояд гуфт, ки пас аз марги Баҳром, дар садаи шашӯми мелодӣ, Балхро ки дар сарҳадоти хоқонати ғарбӣ ва маҳдудаи фармонравоии хонҳои турк қарор дошт, баргузидаанд. Сомониён, ки бар Мовароуннаҳр фармонравоӣ доштанд, худро аз бозмондагони Баҳроми Чӯбина медонистанд. Наршахӣ муаллифи «Торихи Бухоро» Сомонхудот, ниёи Амир Исмоили Сомониро аз фарзандони Баҳроми Чӯбин донистааст.», (Наршахӣ Абӯбакр Муҳаммад бини Ҷаъфар, «Торихи Бухоро», тарҷумаи Насрул Қубодӣ, Т.,с.70, баргирифта аз китоби Иноятулло Розӣ «Ирон ва туркон дар рӯзгори сосониён», Т.,1381, с.152)

                    Фикри дигари ишон, ки аҳли китоб ва шахси равшанбин наметавонад онро бипазирад, қавми бостонии сакоиҳоро ба туркон нисбат додан аст. Донишмандони донои ҷаҳон бо мутолаа ва баррасии жарфу дақиқ, бо тасдиқи илми номшиносӣ, ҳанӯз даҳҳо сол пеш дарёфтаанд, ки сакоиҳо (ситҳо) ба нажоди иронӣ таалуқ доштаанд. Дар «Шоҳнома»-и Ҳаким Фирдавсӣ ин қавм сагзи ва кишварашон Сакистон ёд шудааст ва забоншиносони шинохтаи ҷаҳон забони ин қавмро «иронии шарқӣ» (восточноиранские – сако-хотанские языки) номидаанд. Дар ин ҷо лозим ба зикр аст, ки бархе аз пантуркистон, ҳатто Рустами Дастон, қаҳрамони асосии «Шоҳнома»- ро низ турк гуморидаанд. Мо медонем, ки аз Рустам бад – он сабаб «сагзи» ном бурдаанд, ки дар Зобулистон (Сиистон) таваллуд шудааст ва аз шарҳу табсараи муфассали ин ному тахаллуус худдорӣ менамоем, зеро чуноне Абӯрайҳони Берунӣ гуфтааст, «таасуб чашмҳои биноро кӯр мекунаду гӯшҳои шунаворо кар месозад.»

                        Бад – он тартиб ки дида шуд мутаасибини туркгарои кишварҳои туркзабон, дар масоили ба кадом миллат нисбат доштани Чингизхону Темурланг, аз кадом қабилаву улус зуҳур кардани қавми худ, баргирифтаи кадом лафзу гӯиш будани калимаҳову ибороти забони имрӯзаашон ва ба кадом давлат таалуқ доштани марзу бумҳову фарҳангҳои ба яғмо бурдаи падаронашон, ҳанӯз ҳам баҳсу мунозираҳо доранд ва гумон ба яқин аст миёни ақвоме, ки дар гузашта Худованд онҳоро аз хат ва адабиёти хаттиву забони адабӣ маҳрум доштааст, чунин баҳсҳо абадӣ хоҳанд буд. Ва мулоҳиза шуд, ки пантуркистону пантуронистҳои кишварҳои дар боло ёдшударо, олимнамоёни мутаасиби миллатгаро бо маводи таҳқиқотгуна ва илминамои барсохтаи худ пайваста таъмин менамоянд. Донишмандони доно бофтаҳову сохтаҳои онҳоро бо истилоҳи «устураҳои этноторихӣ» («этноисторическая мифология») номидаанд ва арзёбӣ мегардад, ки ин ҳарзаофариниҳои пантуркистон шакли миллатгароии экстремистиро ба худ касб кардааст. Аз ин ҷустор метавон натиҷа гирифт, ки иддаои саропо бофтаву ба истилоҳ мифологияи этноторихии онҳо, ки аслан барои муттаҳид намудани этноси (халқияти) худ, бар зидди «этноси рақиб», яъне иронитаборон нигаронида шудааст, бар пояи ҳеҷ пажӯҳиши илмӣ ва воқеиятҳои торихӣ қарор надоранд. Мифи этноторихии «давлати бузург», мисли Турон, Дашти Қипчоқ, чун узбакосентризм ва туркосентризм ашхосеро ба раҳгумӣ ҳидоят мекунад, ки аз корогаҳони риштаи торих набуда, аз илми торихи забон ва номшиносӣ дур мебошанд. Одамони камхонда ва аз торихи қавму миллатҳо ноогоҳ ғолибан унвонҳои баланди илмӣ ва мақоми ишғол кардаи онҳоро ба назар гирифта, ба шарҳи дурӯғини этимологияи топонимҳо (номҳои ҷуғрофиёӣ), таҳрифи рӯйдодҳои фароторихӣ бовар мекунанд. Олимнамоёни пантуркист калимаҳоро худсарона ба гунае шарҳ медиҳанд, ки комилан ба илми забоншиносӣ (лингвистика) иртиботу наздикие надоранд. Ҳадафи аслии онҳо аз роҳи каҷнигорӣ ва ҳақир бозтоб намудани халқи рақиб, эълом доштани бартарии мутлақи қабоили хеш, қадимтару нақши равшангарӣ доштани аждодони ғорнишину бодиягарди худ, сирф барои тааруз ба марзу бумҳо ва дастовардҳои ақвоми дигар мебошад. Бар ҳамин ҳадаф пантуркисти Туркия, Гёк Алп, ба ҳангоми тавсифи Атилла, Чингизхон, Оғузхон, андешаҳои идеологии худро бо чунин куфргӯиҳо баён кардааст: «Ватани туркҳо Туркия нест, ҳатто Туркистон нест, балки кишвари бузург, дур ва абадӣ – Турон мебошад.»

              Ҷои тааҷуб дар он аст, ки сиёсатмадорону фарҳангиёни кишварҳои Муғулистону Узбакистон (агар дар ин мамолик фарҳангиёне боқи монда бошанд) аз он шарму озарме надоранд, ки ба хотираи ин хунхорони даҳр дар Уланбатору Самарқанд тандисҳо пай афканда, ҷавонони ноогоҳро вомедоранд, то дар пояи пайкари манфурашон гулгузорӣ кунанд.  Дар пойтахти Муғулистон Академияи умумиҷаҳонии Чингизхон доир кунанд. Нависандаи машҳуре чун Олжас Сулейманов русҳову туркҳоро суперэтнос номида, аз миллатҳои дигар турктаборонро бартар эълом дорад. Шигифт аст, ҳине ки туркгароёни Русия дар кишварҳои туркнишини шӯравии собиқ (дар Тоҷикистон низ) барои муайн кардани ҳамсониҳои генетикии туркӣ, ташхису таҳлили ДНК (ғаризаи генетикӣ, ки аз ҳуҷайраи пӯст, хун, устухон, ё мӯй аждоди шахсро муайян мекунанд) гузаронида, маълум кардаанд, ки гӯё ДНК-и Чингиз дар хуни 1,7% мардуми Тува, Бурятия, Олтой, Қалмиқистон вуҷуд доштааст, ДНК-и Чингизро дар 8,3% озмоишшудагони қазоқҳои Олтой дарёфтаанд. Онҳо изҳор доранд, ки муҳаққиқони Uарб чунин таҳлилро дар миёни муғулҳо гузаронида, ягон муғулеро пайдо карда натавонистанд, ки ДНК-и он ба Чингизхон рост ояд. (Барои нигорандаи ин сатрҳо маълум нест, ки то ҳанӯз устухонҳои он Аҳриманро пайдо накарда, чи сон ҳуҷайраҳояшро ташхис намуда бошанд.)

                Чи ҷои ба шарму озарм даъват кардан аст, ҳангоме ки чунин бонг аз сари девори ҳамсоя ба гӯш мерасад: « Идеяи туркиро дар замони худ Амир Темур изҳор карда буд; Адолат дар нӯги шамшери ман ҷойгир аст!» Торих ба ҷиноятҳои азими Чингизу Темуру Ҳалоку ҳоло ҷавоб надодааст. Башар бояд аз ин гуна ҳаводиси ғайринсонии торих дарси ибрат бигирад ва ба ҷаҳонгирону онҳое ки барои бароварда сохтани хостҳои бузургманишиву азаматхоҳии хеш чунин ваҳшигарӣ, хунрезиву ситамро ба вуҷуд меоваранд, нафрин кунад. Аммо шигифтовартар он аст, ки созмонҳои байналмилалии далолатгари тамаддуну фарҳанг, чун ЮНЕСКО ва ЮНИСЕФ, ҷиноёти ин ҷаллодони торихро бо вожаи аҳуроии «фарҳанг», на қатли ому генотсид пайваста, дар Пориж 660 солагии Темури лангро ҷашн гирифта, зуҳури ӯро дар инкишофи тамаддуни ҷаҳон муҳим арзёбӣ намудаанд ва ҳамчунон магар  Чингизро низ фарҳанговар бозтоб кардаанд, ки имрӯзҳо сарони давлатҳо ва созмонҳои байналмилалӣ бар пояи тандиси манфураш гул мегузоранд. Шояд шоири шаҳири порсигӯ Мирзоҳусайни Ато,  чунин баҳодиҳии фарангиёнро ба фарҳанг дар назар дошт, ки гуфта буд:

                            Тамаддуни башарӣ, гар натиҷааш ин аст,

                              Дуруд бояд даррандагони саҳроро!!

(Поёни матлаби  «Дуруд бояд даррандагони саҳроро!»)

Реклама

комментария 4

  1. Ин маколаи шумо, ки ба таъназании милатхои дигар дар он рох додаед, пештар дар газетои Точикистон хам чоп гардида буд. Дар сайтхои интерент бароятон чавоби хуб навиштанд, ки холо бароятон равон мекунам ва агар озодидуст бошед, инро хам чоп мекунед.

    Клеветническая история
    22.02.2010/09:10
    Есть такое слово – «образованный» человек. Это слово характеризует человека, помогающего своими знаниями другим людям, сеющего в сердцах других людей семена добра и взаимопонимания. Автор статьи размещённой в таджикской газете «Фараж» под названием «Странников пустыни нужно приветствовать» Зафар Мирзоён наверняка, причисляет себя к категории образованных. Только вот не всегда наше мнение совпадает с мнением общественности.

    Читая статью З.Мирзоёна, становишься свидетелем злобы, породившей ещё большую ложь и клевету. Статья начинается с оскорблений и клеветы в отношении тюрков: «им (т.е. тюркам) всё равно, чья судьба будет сломана — самаркандцев, бухарцев, русских или американцев» — пишет автор.

    Прочитав статью, невольно напрашивается вывод, что её автор З.Мирзоён не имеет ни малейшего понятия об истории Средней Азии и происходивших здесь этнических процессах. Он не знает истории края за последние 100-150 лет, не говоря уже о более древнем периоде. Он пишет о том, что процесс тюркизации таджиков Средней Азии начался как минимум полтора века назад. Если это было бы так, то, значит, тюркизация таджиков была начата не узбеками, а русскими представителями Ошского наместника. Потому, как в то время Средняя Азия находилась под протекторатом Ошского наместника Российской Империи.

    «В основе понятия Пантюркизм лежит создание Туранского ханства, простирающегося от Балтийских государств до Тихого океана» — пишет автор. Трудно представить себе адекватность мышления человека, отважившегося на такую глупость. Ни один тюркский властитель никогда не пытался объединить такую огромную территорию. Говорить о том, что такие попытки имели место в истории, просто смешно.

    З.Мирзоён обвиняет узбеков в том, что они заняли большую часть, а таджикам отдали лишь малую часть Средней Азии. Если бы он хоть немного имел представление об истории 20-х годов XX века, он бы не стал так клеветать. Большевики, после захвата и уничтожения трёх ханств Средней Азии, по-своему усмотрению создали пять республик. Большевики поступили таким образом, чтобы рассорить между собой дружественные народы Средней Азии.

    З.Мирзоён, пытаясь выставить в невыгодном свете узбеков, не преминул задеть и самих таджиков.

    Говоря о таджиках, он, в частности, пишет: «Для них не имеет значения принадлежность к какой-либо нации или народности, поскольку они давным-давно потеряли свою сущность и этническую самобытность». Эти слова относятся к проживающим в Узбекистане таджикам. Но они никогда не теряли свой язык и традиции. Что ещё раз говорит о незнании автором реального положения вещей в крае.

    О том, что З.Мирзоён абсолютно не в курсе этнических процессов в Средней Азии, свидетельствует его слова: «Узбеки с лёгкостью тюркизировали множество таджиков на территории Таджикистана и Узбекистана. 8 процентов населения Таджикистана состоящее из карлуков, лакайцев, катаганцев и юзов, на самом деле не принадлежат к узбекской нации, а по своим этническим признакам и языковым особенностям считаются относящимися к киргизскому и казахскому народам».

    Если бы он имел хоть какое-то образование в этой области, то знал бы, что узбекская нация происходит из проживавших на территории Средней Азии утроков и, что среди киргизских или среди казахских народов не имеются аналогичных карлукам, лакайцам, катаганцам, корней.

    З.Мирзоён, абсолютно не имея понятия об истории, даёт волю своей фантазии и, получая удовольствие от своего «труда», пытается заверить в нем других.

    Он жалуется на то, что тюрки передают знания о предыдущих поколениях своим потомкам, на то, что они с осторожностью выбирают имена своим детям, на то, что местам своего проживания они дают тюркские названия.

    Для сведения автора, хотим сказать, что у народов Средней Азии издревле существует понятие «знай свой род до седьмого колена». Этой традиции в равной степени следуют и узбеки и таджики.

    Узбеки, давая имена своим детям, не думают о том, какое это имя — тюркское, персидское или арабское, они дают такое имя, какое им нравится. Что касается названия населённых пунктов, то это не зависит от одного или двух человек. Являясь частью исторического процесса, названия населённых пунктов присваиваются в плотной связи с историей и языком проживающих здесь народов.

    Он пишет, что термин «паниранизм» был создан пантюркистами, чтобы с помощью этого оружия уничтожить таджиков, сохранивших своё национальное самосознание. Он пишет о том, что пантюркисты пытались уничтожить писателя С.Айни. Здесь хотелось бы отметить, что именно видные узбекские писатели, при первых признаках репрессий против Садриддина Айни со стороны сталинского режима, выступили в его защиту на народном собрании в Кремле, тем самым уберегли своего коллегу от преследования.

    Автор пишет о том, что такие поэты, как Ж.Икромий, Пайрав Сулаймоний, Туракул Зехний были брошены в тюрьмы и, что такие люди, как Шириншох Шотемир, Нусратулло Махсум, Чинор Имомов были казнены пантюркистами.

    Клевета тоже должна иметь пределы, господин Мирзоён. Если бы этот ваш вымысел был бы правдой, то, кто тогда уничтожил сынов узбекского народа Чулпана, Фитрата, Абдулла Кадырий, Усмон Насира? Может, следуя вашему примеру, нужно обвинить в этом паниранцев? Но ведь это абсурдно. Сегодня ни для кого не секрет, что истинные сыны народов Средней Азии были жертвами сталинских репрессий.

    Если бы вы проездом оказались в Ташкенте, в музее, где бережно хранится память о настоящих борцах за просвещение края, представителях братских, узбекских и таджикских народов, творивших в пику большевикам, может, вы немного устыдились бы своей клеветы. Господин Мирзоён, прочитав вашу статью, я пришёл к следующему выводу. Во-первых, у вас чувствуется страх от мощного созидания, развития, всё более высоких позиций, занимаемых Узбекистаном в мировом сообществе.

    Вы, как это не казалось бы странным, пытаетесь обвинить во всех проблемах своей страны пантюркистов и узбеков, при этом, не постыдившись и не побоявшись сбросить в костёр национальной вражды два братских народа, история которых, переплетаясь, уходит своими корнями в глубоко в историю.

    Сколько ещё времени вы сможете обманывать общественность — покажет время. Мы, свидетели того, что в истории неоднократно и вполне безуспешно были использованы такие приёмы.

    Ведь наши братские народы связаны многовековой дружбой и узами добрососедства. И было бы лучше, если бы вы сеяли между нашими народами семена мира и взаимопонимания, а не разжигали огонь межнациональной розни.

    Автор: Азизбек Икромов

  2. Номаш чунин буд- Клеветническая история

  3. Chush kakaya ta. Behtarin maqola ast Ustod. Poyanda boshed

  4. .Чанобони пантуркист! Вакте ки ба маколахои донишманди шинохта Зафар Мирзоён чавоб менависед, кушиш кунед суханхои худро бо иктибосхо аз китобхои олимони торихшиноси эътирофшудаи чахони исбот кунед. Чуноне Зафар Мирзоён исбот мекунад. Аз хондани ин макола ва чавоб бар он бармеояд, ки «клевентическая история»- ин навиштахои беасоси шумоянд. Маколаи Зафар Мирзоён бошад мутаасифона хакикати талхи торихи халки Точик аст.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: